Waarom je NU vrij wilt eten, voordat het te laat is... - Sofiana.nl
Later, als je groot bent.
Echt héél groot bent.
Oud en grijs, het einde in zicht.
Later vanuit je oude stoel,
misschien zelfs wel achter een geranium of twee-
Later als je mijmert.
Over de ‘wat alsen’ en ‘had ik maar-en’.
 
Later.
 
Heb je dan spijt?
Spijt van hoe hard je tegen jezelf bent geweest?
Spijt dat je niet naar je lichaam en naar je intuïtie hebt geluisterd?
Spijt dat je jouw eigenwaarde liet afhangen van een getal, of van wat anderen van je vonden?
Spijt dat je vooral deed wat anderen verwachtten, in plaats van wat je hart je influisterde?
Spijt dat je nooit écht jezelf hebt laten zien, omdat je bang was om niet (dun/ mooi/ perfect) genoeg te zijn?
 
En later.
Met een krakeling bij de thee (wat maakt het nu nog uit?)
 
Heb je dan misschien ook spijt?
Spijt van al die lekkere taartjes die je niet hebt gegeten?
Spijt van de roofbouw op je lijf?
Spijt dat je niet van je lichaam mocht houden gewoon zoals je was?
Spijt dat je van jezelf nooit mocht eten waar je écht zin in had?
 
Later wanneer je de dood in de ogen kijkt,
Als alle façades wegvallen.
Als hashtags, filters en fitbits schimmen zijn uit een ver verleden.

Later.
 
Als je alleen maar kunt zijn.
Afwachtend.
Tot het leven aan je voorbij drijft.
 
Op die dag, een ver later…
Als je blik langs de foto’s op de schoorsteen glijdt.
Vertel me eens, heb je dan óók spijt?
 
Spijt van alle zelfgebakken koekjes, ongegeten (‘mamma is aan de lijn!’)
Spijt van alle opmerkingen, wel gemaakt (ook al gingen ze niet over hen).
Spijt van het voorbeeld dat je hebt gegeven?
Dat je pas goed bent als je afgevallen bent.
Dat je eigenwaarde wordt bepaald door je broekmaat.
Dat je niet van jezelf mag houden zoals je bent.
En dat je vooral nooit mag eten waar je zin in hebt?
 
Lieve, lieve, lieve jij.
Er is alléén maar NU.
Als je wacht tot je er ‘klaar’ voor bent (of genoeg afgevallen bent…), dan wacht je de rest van je leven.
En dat is zó zonde.
Van al die lekkere taartjes, sowieso.
Maar nog meer misschien wel van LEVEN.
En van het leven dat je doorgeeft.
 
Je kunt wachten tot je oud bent en terugkijken met spijt.
Omdat je wel at, maar altijd in gevecht.
Omdat je wel leefde, maar niet écht.
Omdat je zoveel had kunnen, maar nooit hebt gezegd.
 
En omdat het dan niet meer kan.
 
Je kunt het horen.
Wat later zegt.
Het klinkt als gefluister vanachter een paar geraniums.
Of misschien wel exotische palmen.
Want als je NU iets anders gaat doen.
Als je vanaf nu gaat eten waar je zin in hebt.
En als je vanaf nu écht gaat leven…
 
…dan kijk je over al die jaren terug.
Met liefde. Met compassie.
In verbinding.
En zonder spijt.
En misschien wel op een plek waar je anders nooit was beland.
 
Doe NU iets anders.
Ga eten & leven zoals je oudere zelf je zou aanraden.
 
Jij creëert jouw toekomst.
Hoe wil je dat het eruit ziet?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Koekjes!

Om jouw bezoek aan mijn website nóg makkelijk en persoonlijker te maken zetten we cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) in.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen