SPIEGELTJE, SPIEGELTJE…

Ik sta versteld van alle prachtige en motiverende reacties op mijn site en blogs…
Ik ben dankbaar voor de steun, de aanmoediging en de vele vrienden ver weg en dichtbij die reageren. En hoewel ik het ergens had verwacht (hehe, daarom doe ik dit alles natuurlijk ook!), verbaasde ik me soms toch.
Omdat zóveel mensen zich bleken te herkennen…

En dat doet pijn. Het maakt me verdrietig en ook boos.. Natuurlijk wist ik dat veel mensen worstelen met hun lijf en leven, maar het is toch extra pijnlijk als het bekenden zijn. Het maakt me (voor zover dat kon) nóg gemotiveerder om hiermee aan de slag te gaan. Om een tegengeluid te bieden aan de collectieve stem die ons oplegt om alsmaar beter, slimmer, dunner, fitter en wat al nog meer te worden, omdat we dan ECHT gelukkig zouden zijn. De collectieve stem die ons vanuit onze eigen spiegels, aan onze eígen wand elke dag weer streng toespreekt. En natúúrlijk zijn wij nooit de mooiste van het land. De collectieve stem die ons laat geloven in sprookjes, terwijl we eigenlijk allang weten dat het al-tijd te mooi is om waar te zijn (“Volg dit dieet, word eindelijk slank en leef lang en voor altijd gelukkig!”).

Waarom doen we dat toch? Waarom luisteren we überhaupt? Wáárom staan we niet allang met z’n allen op de barricades en roepen we heel hard dat we het -lekker puh- toch niet geloven? Dat we die dieetboeken echt never-nooit-niet-meer gaan kopen, laat staan afvalshakes, afvalpillen, afvalprogramma’s – eigenlijk alles dat met afval begint behalve een afval-emmer? Waarom???

Het antwoord is simpel: omdat we het geloven. We zijn collectief gaan geloven in sprookjes waar anderen (áltijd anderen) de prachtige prinsessen zijn en wijzelf altijd de stiefdochter. Wij zijn nooit goed genoeg. Wij worden nooit gekust door de prins, maar zij wel. Want zij is mooier, dunner, knapper, slimmer, sportiever, succesvoller en hoe we ook proberen, we worden nooit zo perfect als zij. Zijn we eindelijk dunner dan dun, zit onze huid vol acne (yep, dat was ik). Zijn we eindelijk cum laude geslaagd, moeten we nog een nieuwe studie doen (yep, me again).
Maar je leest het goed: dat was ik. Dat dacht ik. Verleden tijd.
Het kan écht anders.

Het zal weinig zin hebben als ik in mijn eentje ga vechten tegen de schrijvers van die sprookjes (lees: de grote multinationals die er vooral baat bij hebben om zoveel mogelijk dieetdrankjes te verkopen). Zij varen er wel bij dat wij met zovelen inderdaad geloven dat we niet goed genoeg zijn. Dat we miljarden uitgeven om er beter uit te zien, in de hoop dat we dan wél echt gelukkig worden.
Nee, om die collectieve stem een halt toe te roepen, heb ik JOU nodig. Want natuurlijk helpen al die fitgirls, dieetboeken en sprookjesverhalen niet mee, maar uiteindelijk ben jij toch echt zélf degene die zo negatief tegen jezelf praat. Reality check: die stemmetjes in je hoofd ben je zelf! Maar het goede nieuws is dat je dan ook zélf anders tegen jezelf kunt gaan praten.

Ik geloof allang niet meer in sprookjes over wonderpillen en afslankthee, maar ik geloof nog steeds. Ik geloof in mezelf. Ik geloof in jou! En ik geloof met alles wat ik in me heb dat we samen een vuist kunnen maken tegen al die stemmen die zeggen dat we niet goed genoeg zijn. Door kei- en keihard in onszelf te geloven en onvoorwaardelijk van onszelf te gaan houden, geven we ze het nakijken. Dat wil ik, daar ga ik voor en dat kan ik alleen als jij ook mee helpt. Het ‘enige’ wat je hoeft te doen is anders tegen én over jezelf te gaan praten. Liefdevol, met compassie. Zodat al die bulderende stemmen van buiten overstemd worden door een nieuw, liefdevol geluid vanbinnen. Makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik als geen ander. Maar het kan wél. Elke dag een klein stapje. Elke dag opnieuw. Totdat je op een dag de bevestiging van de spiegel niet meer nodig hebt, omdat je weet, voelt en gelooft dat je prachtig bent. En ik beloof je: dan leef je écht nog lang en gelukkig.

Je hoeft niet in sprookjes te geloven als je in jezelf gelooft.