Oorlog in m’n hoofd

Ik kan niet meer, fluister ik wanhopig huilend.
Tegen niemand in ’t bijzonder, in het donker van de nacht.
Nee, er komt nu geen succesverhaal van hoe vrij en blij ik nu altijd ben en hoe je dat doet.
Donker, wanhopig en druipend van tranen: zo zien mijn dagen er nog steeds soms uit.
Gevangen in paniekgedachten, doemdenken en héél veel angst.​
Het is oorlog in m’n hoofd.
Wie ben ik dan, denk ik tussen de tranen door. Om anderen te ‘leren hoe het moet’, vrij leven.
Monster is er als de kippen bij:

‘​​Je kunt ook helemaal niks. Haha, wát een blamage, moet je kijken hoe je erbij zit.
En dat wil een bedrijf runnen?​
Je bent een loser, kun je het nou NOG niet?’

Nee, ik kan het nog niet.
Ik zal het waarschijnlijk nooit kunnen.
Ik kan niet alleen maar vrolijk.
Ik kan niet alleen maar succesvol.
Ik kan niet zoals al die anderen.
Ik kan het niet.

Maar ik begin steeds meer te voelen dat dat misschien wel helemaal oké is.
Want eerlijk gezegd wil ik het ook niet: alleen maar vrolijk, succesvol en zoals al die anderen.
Ik wil niet doen alsof.
Ik wil niet meerennen met iedereen.
Ik wil mijn waarde niet laten afhangen van hoe onafhankelijk ik ben.
Ik wil niet altijd en overal te laten zien hoe ​fantastisch ik me voel.
Hoe ‘vrij’ ik wel niet ben.
Want serieus: hoe vrij is dát dan werkelijk?

Echte vrijheid is mogen zijn zoals je écht bent.
Met alle pijn, al het verdriet, al het donker.​
Met al het falen, al het niet kunnen en al jouw pogingen om er ondanks alles iets van te maken.​​​​​
Van het leven. Van jouw leven.
Tegen alle stromen in. De meningen van anderen, verwachtingen, de ‘norm’.
Je eigen vrije weg kiezen en
die blijven volgen, no matter what.​​​​

Dit weekend vieren we in Nederland de vrijheid. 
​Als ik dáár even bij stil sta, ben ik al snel weer genezen.
Want hoe dankbaar mogen we zijn dat we vrij zijn om ons zo druk te maken…
Terwijl we niet dagelijks bang hoeven te zijn om doodgeschoten te worden.
Niet letterlijk althans.​​
Want nee,​ daarmee ontken ik niet hoe lastig het kan zijn.
Hoeveel pijn het kan doen.​
Want een oorlog in je hoofd is net zo goed een oorlog.
Een oorlog in je hoofd kent net zo goed slachtoffers. Kan net zo goed dodelijk zijn.
Een oorlog in je hoofd kan net zo goed littekens achterlaten.
Ze staan gekerfd in mijn arm. Ik word er elke dag aan herinnerd.
Nee, ik heb niet gevochten in de oorlog.
Ik heb gevochten met mezelf.​​
Maar gelukkig hoeft dat niet. Niet meer.
Want ik weet inmiddels: vrede in je hoofd bereik je niet met vechten.
Met nog meer muren bouwen. Met nog meer vijandigheid, nog meer strijd.

Dus dit is een vrijbrief voor jou.
Voor als je je soms ook zo angstig voelt dat je geen stap durft te zetten.
Letterlijk, of figuurlijk.
Als je soms niet meer weet waar je het zoeken moet, de vrede.
Als er telkens achter elke struik weer nieuwe bandieten klaar liggen.
Om je op te eten met huid en haar.
Als er op elk gebouw sluipschutters liggen die je beschieten.
Een precisieschot op de zere plek, ze weten precies waar ze jou kunnen raken.
Deze vrijbrief is er voor jou.​​​​​
Als je jezelf onder schot houdt met honderd geweren.
Als je vastzit in de loopgraven van je eigen gedachten.​​
Als je soms denkt dat de dood misschien wel beter is dan het leven…
​​
Voel dan mijn armen om je heen.
Je bent niet alleen.
Je bent veilig.
Adem maar, adem maar.
Je leeft. ​​
Je hoeft niet meer te vechten. Al die vijanden zitten in je hoofd.
​​​Leg je wapens neer.
Vecht niet meer.​
Je leeft.​
Je hoeft HELEMAAL niks.​​​​​
Je mag ALLES doen wat je wilt vandaag.​
En morgen weer.
Het is allemaal helemaal oké.
Je leeft.​
Je bent een fantastisch mens, gewoon zoals je bent.​
​​​Dát is vrijheid.​​​
Je leeft. Je bent vrij.

Deel de vrijheid, zeggen ze op televisie.
En dat zeggen ze goed.​
Want de​ enige manier om écht vrij te zijn is door te delen.
Je​ kwetsbaarheid, je angsten, de rauwe pijn.

​Stop met streven en ga écht leven, lees ik terug op m’n eigen website.
‘Mooie woorden, Annika’ denk ik dan.
Maar​ alleen als ik dat zelf ook ga doen, ben ik echt vrij.​
Alleen als ik het zelf ook écht voorleef, kan ik jou die vrijbrief geven.​
Dus laten we in godsnaam met z’n allen stoppen met streven.
​​Laten we elkaar inspireren om écht vrij te leven.
Want we ZIJN vrij. We hebben de vrijheid om te doen en laten wat we willen.
Pas als we dát gaan voelen, kunnen we er ook echt voor een ander zijn.
Sterker nog, ik geloof dat als iedereen de vrede in zichzelf kan vinden, er geen oorlog meer zal zijn.
Dus ja, deel de vrijheid, zoveel als je kunt.
Door het zelf te leven.​
Door te stoppen met streven.

Dát is hoe we de vrijheid doorgeven.

4 gedachtes op “Oorlog in m’n hoofd”

  1. wat een ontzettend prachtige blog.. Ik lees het met de tranen over mijn wangen. Wat herkenbaar… Heel erg bedankt voor het delen van je verhaal!!

  2. Roosmarijn

    Lieve Annika,

    Wat mooi en treffend gezegd die komt recht in mijn hart aan. Wat een mooi mens ben je toch !

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cookie instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen


If you were looking for a sign,
this is it!

Ga mee op mini speurtocht en Ontvang gratis geheime aanwijzingen over het universum en de universele wetten. Volg de signs en laat je leiden!