Je kunt niet vrij eten en leven met een mondkapje op - Sofiana.nl

Het is zondagavond 8 maart 2020. Na een supermooie en snelle bevalling werd Lóa geboren. Die dag was net het ‘geen handen schud beleid’ in het ziekenhuis ingegaan. Maar niemand hield zich er echt aan en de verloskundige gaf me zelfs nog drie dikke zoenen toen Lóa een paar minuten oud was.

In de kraamweek werd het allemaal wat serieuzer. Er was grote paniek in de supermarkten, kraambezoek vroeg zich af of ze Lóa nog wel konden vasthouden en terwijl de kraamhulp op haar laatste dag  ’s ochtends nog van héél dichtbij mijn hechtingen stond te controleren en een thermometer in mijn achterste stak, mocht ze ons ’s middags geen knuffel of hand geven toen ze wegging. Protocol. En het was die avond, exact een week nadat Lóa geboren werd, dat het hele land in lockdown ging.

En toegegeven, in het begin was ik óók bang. Ik had net een kind gekregen, zat vol met beschermende kraamhormonen en kon totaal niet helder denken. Mijn leven was net sowieso compleet veranderd, maar ondertussen draaide de wereld ineens helemaal niet meer door zoals normaal. Kon Lóa misschien wel ziek worden en zou ze dan doodgaan? En waren onze ouders wel veilig? Paniek alom. Dus ja, ook wij deden in het begin gehoorzaam mee, voor onze eigen veiligheid en die van de hele wereld. We hielden netjes afstand, wasten onze handen en de deurklinken en we aten zelf alle pakken beschuit met muisjes op.

Maar naarmate de weken vorderden en ik weer een beetje uit de babybubbel kwam, begon ik me bezig te houden met wat er nu eigenlijk allemaal wereldwijd gebeurde. En toen kwamen de twijfels. Twijfels over de anderhalve meter ‘dictatuur’ en de mensen in het park die met een grote boog om me heen liepen, alsof ik besmettelijk was. Twijfels over de winkels waar ik niet naar binnen mocht zonder een grote dosis smetvrees én antibacteriële handgel. Twijfels over alle familie en vrienden die niet langs mochten of durfden te komen…

Ik kreeg er een beetje een gek gevoel van. Een unheimisch gevoel.
En dat had niets met de angst voor het virus te maken.
Er was een niet pluis gevoel, diep vanbinnen.
En dat gevoel werd groter en groter.
En dus ging ik op onderzoek uit.
Ik onderzocht de cijfers en wat ze werkelijk betekenden.
Ik onderzocht de censuur van de mainstream media.
Ik onderzocht de werkelijkheid van ons bestaan.
Ik onderzocht wat er binnen in mij gebeurde.
Ik onderzocht wat dat mij vertelde.
Ik ging vragen stellen bij alles.
Wie we werkelijk zijn, waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan als we doodgaan.
Wat ziekte werkelijk is.
Wie er wereldwijd eigenlijk aan de knoppen zitten en bepalen wat wij te zien en te horen krijgen.
En wat ik zelf was gaan denken, voelen en geloven zonder er ook maar één seconde bij stil te staan of ik dat wel wilde denken, voelen en geloven. Zonder er ook maar één seconde bij stil te staan of het wel WAAR was.
Zonder door te hebben hoe we gemanipuleerd en gebrainwashed worden om te geloven in een werkelijkheid waarin we héél bang moeten zijn voor ziekte en de dood. Een werkelijkheid waarin we afhankelijk, kwetsbaar en monddood zijn gemaakt.

Er ging een beerput open.
Ik zal je de details besparen, want ik wil absoluut niet dat je dit zomaar van mij aanneemt. Dat is net zo raar als zomaar van Rutte of wie dan ook aannemen hoe het zit.
Het enige wat ik je wil vragen is om niet zomaar iets aan te nemen.
Ga vooral ZELF op onderzoek uit en trek je EIGEN conclusies (mocht je tips willen, stuur me dan even een berichtje, ik deel mijn bronnen graag met je).

Maar goed, waar het op neerkomt is dat het héél erg is wat ik allemaal ontdekte.
Erger dan wat je je kunt voorstellen.
En enger en erger dan het dodelijkste virus ooit.
En ergens tussen de fluisteringen vanbinnen en de ellende die ik ontdekte daar buiten, kwam voor mij de openbaring van het jaar:

Hoe kon ik OOIT nog iemand leren over VRIJ eten en leven als ik nu zelf helemaal niet écht vrij leefde?
Want leerde ik vrouwen niet al jaren dat angst dé frequentie was waarop je nooit échte gezondheid kunt ervaren? Dat angst je weghoudt bij wie je werkelijk bent? En dat de angst voor de dood je weghoudt bij het leven? Leerde ik ze niet dat je pas écht vrij, gezond en overvloedig kunt leven als je een dikke vinger opsteekt tegen angst en VOL in vertrouwen hapt & stapt?
Leerde ik ze niet dat ze het zelfhelend vermogen van hun lichaam kunnen activeren door te kiezen voor hogere frequenties van liefde, vertrouwen en plezier? Leerde ik ze niet her-inneren wie ze werkelijk waren, waardoor ze ook nooit meer bang hoefden te zijn voor wie of wat dan ook, inclusief de Dood?

Wat the &^%$# was ik zelf dan nu toch weer aan het doen?

En toen kwam het inzicht.
De kwartjes die met miljoenen tegelijk vielen.
Ik kon weer ademen.
Zónder mondkapje.
Ik kon mijn lichaam weer vertrouwen.
Zónder honderd keer mijn handen te wassen.
Ik hoefde niet bang te zijn.
Never ever nooit niet.
Net als jij trouwens.
Je kunt NIET vrij eten en leven met een mondkapje op.
Althans, niet met een VERPLICHT mondkapje. Een weloverwogen mondkapje omdat het logisch en echt effectief is, bijvoorbeeld als je chirurg bent, is een totaal ander verhaal. Maar zonder nadenken gehoorzamen en verplicht een bewezen INeffectief voor dit virus en bewezen ONgezond mondkapje opzetten is allesbehalve vrij en gezond.
Vrij eten en leven gaat niet samen met gehoorzaamheid aan een angstcultuur. Niet alleen omdat je met dat mondkapje op geen hap taart in je mond kunt stoppen wanneer jij dat wilt, maar óók omdat het je gevangen houdt in angst.
En angst is het tegenovergestelde van vrijheid.

En na dat inzicht kwam de consequentie.
De verantwoordelijkheid om hier iets mee te doen.
Dus ik gehoorzaam niet meer.
Voor mij geen mondkapjes, niet verplicht handen wassen en geen 1,5 meter afstand.
Dat betekent niet dat ik dat aan een ander opdring, natuurlijk niet.
Iedereen heeft een vrije wil om te doen wat ie wil.
Maar voor mij is het net zo klaar als dat suikerklontje dat ik altijd mag eten.
Ik ga liever dood dan nog één seconde te gehoorzamen.
Ik ga liever dood dan nog één seconde uit verbinding te blijven.
En als jij nu meteen vindt dat ik dan berispt moet worden omdat ik een complotgekkie ben die anderen in gevaar brengt, lees dan vooral mijn vorige blog hierover even voordat je verder leest.

Nogmaals, ik snap súpergoed dat je bang bent.
Ik snap héél goed dat je je veiliger voelt met een mondkapje en dat je je veiliger voelt als iedereen gehoorzaamt.
Ik snap écht heel goed dat je gelooft dat het in iedereens beste belang is als je gewoon doet wat er gevraagd wordt.
Want zo moeilijk is het toch niet, ook al weet je niet zeker of het werkt, beter het zekere voor het onzekere nemen toch?
Maar dat is nu net het hele punt.
En dat is nu net het gevaarlijkst van alles, gevaarlijker dan welk virus dan ook.
Want nee, zo moeilijk is het niet.
Maar waarom is dat eigenlijk zo?
Waarom vinden we het zo makkelijk om ineens te gehoorzamen en te vertrouwen op wat een ander ons vertelt?
Wie bepaalt wat het zekere en onzekere is?
Hoe is dat zo gekomen?
Hoe is het zover gekomen dat je zo in angst bent gaan leven?
Hoe is het zover gekomen dat je allemaal dingen klakkeloos aanneemt?
Hoe is het zover gekomen dat je zelfs geneigd bent om anderen te bespioneren, veroordelen en berispen als ze niet denken en doen zoals wij?

En als je dit nu zo bij elkaar ziet staan, deze vragen aan jezelf stelt en zeker als je je eigen onderzoek gaat doen, dan ga je het Zien.
Dan ga je zien dat alles wat zo zeker leek, onzeker is.
En dat het zekere voor het onzekere nemen misschien wel iets heel anders betekent dan je tot nu toe dacht.
En als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer niet zien, net als bij zo’n optische illusie. De werkelijkheid ziet er letterlijk en figuurlijk anders uit dan ooit tevoren.

En ineens snap je dan heel veel dingen beter.
Ineens snap je bijvoorbeeld veel beter waarom mensen vroeger bang waren voor Joden en hoe het zover kon komen. Dat begon ook niet met concentratiekampen. Eerst was er de collectieve brainwashing. Joden waren vies en slecht. En dan snap je misschien beter waarom niemand echt iets deed toen Joden niet meer naar het zwembad en de bioscoop mochten. En toen ze een jodenster op moesten en op een gegeven moment helemaal niet meer buiten mochten lopen. En toen ze op treinen werden gezet en nooit meer gezien werden. Ineens snap je veel beter waarom mensen die joden een veilige verstopplek gaven verklikt werden door de buren. Omdat jij stiekem ook wilde klikken toen de buren op 2 meter van jouw deur een barbecue hielden zonder mondkapjes en zonder afstand. Waar of niet?

Bizar toch?
Terwijl jij net als ik gewoon een liefdevol, open minded en tolerant persoon bent.
Terwijl je het liefst al het leed van de wereld op je schouders mee torst en voor iedereen alleen maar het beste wil.
Snap je nu een beetje hoe mindcontrol werkt?
Snap je nu dat je bent gebrainwashed, van jongs af aan?
Snap je nu dat je altijd hebt geleerd om bang te zijn en dat die angst nu collectief aangesproken wordt?
Dat je nooit hebt geleerd om het ultieme vertrouwen en de onvoorwaardelijke liefde IN jou te vinden?
Waar geen angst is, zelfs niet voor de dood?
Waar alleen maar Liefde is, zelfs voor al het kwaad en donker?

Nu je dit ziet is het de hoogste tijd.
Tijd om de oneindige gezondheid, veiligheid en liefde IN jou te voeden.
De veiligheid niet langer buiten jezelf te zoeken.
Jouw (mentale) gezondheid, jouw levenslust, jouw vrijheid niet langer weg te geven door dingen te doen die volledig tegen je hart, je ziel en bovendien ook elk gezond verstand ingaan.
Maar nogmaals, alleen als JIJ het zélf zo voelt.
Keer naar binnen.
Word eens even heel stil en luister.
Luister naar wat je daar van BINNEN hoort.
IN jou. Zonder alle afleiding van buitenaf.
Wat hoor je dan? Wat voel je dan?

Zet met dit weer 10 minuten een mondkapje op en wat voel je in je lichaam?
Voelt het chill, voelt het fijn, voelt het gezond?

Was 100000 keer per dag je handen met alcohol en wat voel je in je lichaam? Wat doet het met je huid? Voelt het chill, voelt het fijn, voelt het gezond?

Houd maandenlang 1,5 meter afstand van alles en iedereen en stop met alle leuke, ontspannende sociale activiteiten waar je hart van gaat zinbgen en wat voel je in je lichaam, wat voel je in je hart en Ziel? Voel je je verbonden, voel je je vrij, voel je je ontspannen en voel je je gezond? 

Ervaar maandenlang, dag in dag uit DOODSANGST. Angst om ziek te worden, angst om een ander ziek te maken, angst voor een killer virus, angst om te niezen of als een ander niest, angst om mensen uit te nodigen, angst voor aanraking, voor verbinding en voor alles wat jou menselijk maakt, of misschien wel de angst om gepakt, beboet of verklikt te worden als je niet gehoorzaamt.

En vertel me dan eens: wat voel je in je lichaam? Wat doet het met je fysieke en MENTALE gezondheid om continu in angst te leven? Voelt het chill, voelt het fijn, voelt het gezond?

En luister naar JOUW antwoord.
Luister naar je LIJF!
Luister naar je Ziel!
Luister naar alles wat er onder de angst zit.
Luister naar je eigen wijsheid.
Luister naar je hart.
En beslis dan nog eens wat je écht wilt.

Maak jezelf niet langer afhankelijk, klein en kwetsbaar.
Willoos, weerloos en monddood.
Neem de regie over je eigen gezondheid, je eigen welzijn EN dat van anderen terug.

Want als er iets ongezond en gevaarlijk is, is het wel collectieve angst, haat en nijd. Groepen die recht tegenover elkaar staan en elkaar betichten van moord.
Niet een virus, maar angst is de échte killer.
Angst maakt letterlijk ziek.
Hoeveel doden zouden er voorkomen zijn als mensen niet geloofden en overtuigd waren dat ze dood zouden gaan toen ze verkouden werden?
Hoeveel doden zouden er voorkomen zijn als niemand bang was geweest  om ziek te worden omdat ze vertrouwden op het zelfhelend vermogen van hun lichaam?
Hoeveel doden zouden er voorkomen zijn als alle artsen en verzorgers op hun eigen intuïtie hadden mogen vertrouwen in plaats van rigide en totaal onbewezen behandelplannen te volgen?
En als mensen dan toch dood waren gegaan, wat nu eenmaal altijd gebeurt, hoe anders waren ze dan heengegaan? Zonder angst en met hun naasten liefdevol om hen heen, in hun eigen vertrouwde omgeving?

En misschien wel de allerbelangrijkste: hoeveel minder paniek en hoeveel MEER levenslust, plezier, verbinding, vrede, vrijheid en GEZONDHEID zou er zijn op de wereld als iedereen zou her-inneren wie ze werkelijk zijn en daardoor geen doodsangst meer zou kennen en geen verdeeldheid en geen strijd en oorlog tegen andersdenkenden? Hoeveel doden kunnen we dan NU nog voorkomen?

En als je dit nu allemaal weet…hoe kijk je DAN naar alles wat er gebeurt in de wereld?
Hoe kijk je dan naar alle ouderen, wegkwijnend van eenzaamheid?
Naar alle mensen die elke dag zo bang zijn, en daarom maar gehoorzaam volgen wat er ook gezegd wordt. AL die mensen die zonder morren hun zuurstof beperken, zichzelf opsluiten in hun eigen huis en elkaar niet meer knuffelen, zonder ook maar een seconde stil te staan bij wat zij zelf voelen en wat die gehoorzaamheid eigenlijk betekent? Omdat het zogenaamd nodig is voor de veiligheid en gezondheid van iedereen?
Hoe kijk je dan naar alle mensen die een ‘niet pluis gevoel’ hebben en iets anders voelen, zeggen en denken dan de meerderheid? Zijn ze dan nog steeds allemaal gevaarlijke complotgekkies en wie of wat ben jij dan, als je ook je twijfels hebt?

En wat betekent dit voor de toekomst?
Dat vind ik een lastige vraag.
Omdat het antwoord niet makkelijk is.
Omdat het antwoord verantwoordelijk maakt.
Want nee, ik ben niet meer bang voor een virus.
Ik ben niet meer bang om ziek te worden of iemand anders ziek te maken.
Maar ik ben wél soms nog steeds bang.
Bang voor mijn kinderen.
Voor jouw kinderen.
Voor alle kinderen die nu leven of binnenkort op aarde komen.
Want in wat voor wereld groeien zij op?
Wat is nu zomaar in een paar maanden tijd ineens hun enige normaal geworden?

Vind jij het oké dat we onze kinderen voor hun leven tekenen met nachtmerries over ziekte en dood?
Vind jij het oké dat onze kinderen leren dat ze AFSTAND moeten houden en niet mogen knuffelen, omdat het anders hun SCHULD is (!!!) als iemand ziek wordt of doodgaat?
Vind jij het oké dat onze kinderen leren om blindelings op te volgen wat de overheid zegt dat je moet doen, omdat ‘zij’ het allemaal ZEKER weten?
Vind jij het oké dat onze kinderen leren dat frisse lucht inademen gevaarlijk kan zijn?
Dat ze leren dat smetvrees normaal en gezond is?
Dat ze leren om anderen te bespioneren en te berispen als ze zich niet houden aan de regels?
Dat ze leren dat je vooral niet moet VOELEN wat er diep van binnen WAAR voelt, maar dat je moet LUISTEREN en GEHOORZAMEN aan degene die er ‘verstand’ van heeft zegt?
Dat ze leren om de mainstream media zonder enig weerwoord en zonder enig onderzoek klakkeloos te vertrouwen en alles te geloven wat er op televisie en in de kranten gezegd wordt?
En…dat ze leren dat wanneer je een ANDERE mening hebt dan het collectief dat je dan GEK, gestoord, een complotdenker of zelfs terrorist bent? Vind je het oké dat we kinderen leren om niet kritisch te denken, om geen vragen  te stellen bij de status quo en bij OVERDUIDELIJKE fouten die gemaakt worden, omdat dat zogenaamd niet in het belang van de volksgezondheid is?

Vind je dat werkelijk normaal?
Weet je wat dit werkelijk betekent?
Voor de toekomst van jouw kinderen en die van mij?
En wil je daar alsjeblieft gewoon heel even over nadenken?
Je hoeft het niet met mij eens te zijn.
Je hoeft niet te doen wat ik doe.
Maar je hoeft het OOK niet zomaar eens te zijn met de krant of het NOS-journaal. Je hoeft OOK niet zomaar te doen wat Rutte zegt dat je moet doen.
En je hoeft al HELEMAAL niet zomaar te doen wat ANGST je zegt dat je moet doen.
Doe dit niet voor mij.
Doe dit niet voor jou.
Maar doe DIT heel even voor de veiligheid van alles en iedereen die jou lief is.
Voor de toekomst van onze kinderen.
Was voor héél even je handen niet met alcohol, maar in de werkelijke onschuld van wie jij werkelijk bent.
Zet héél even je mondkapje af.
En open héél even je ogen voor the bigger picture.
Want wat gebeurt hier nu werkelijk?
Wie zit er aan de knoppen?
En vind jij dat werkelijk oké?

Lóa en daarmee het ‘nieuwe normaal’ is inmiddels ruim 5 maanden oud.
En ik kan niet meer anders dan NEE zeggen.
Ik weiger te gehoorzamen aan iets dat ZO lijnrecht ingaat tegen alles wat ik voel en geloof over wie ik werkelijk ben en wie mijn kinderen werkelijk zijn.
En ik weiger om mijn kinderen te laten opgroeien in angst.
Wat de consequenties ook zijn.
Dus ik zeg NEE.
Nee tegen opgelegde regels zonder duidelijk bewijs.
Nee tegen brainwashing, mind control en bangmakerij.
Nee tegen statistieken die niet kloppen, doden die voorkomen hadden kunnen worden en virussen die wel of niet super dodelijk zouden zijn en waar zelfs alle deskundigen het niet over eens zijn.
Nee tegen een verplicht vaccin.
Een dikke vette nee tegen angst.
En daarmee een dikke vette JA tegen het leven.
Tegen échte gezondheid.
Échte vrijheid.
Voor Lóa, voor Tainn, voor jou en mij en iedereen.

Als jij dit ook voelt, zeg dan ook nee.
Silence is compliance.
Handel naar eer en geweten en niet om te gehoorzamen.
Stel jezelf elke dag de vraag: wat kan ik doen, hoe kan ik bijdragen?
En het is heel simpel.
Je hoeft niet de hele wereld te overtuigen, je hoeft niet te strijden of te vechten.
Dat  houdt ons allemaal alleen maar gevangen in angst en verdeeldheid.
Het enige wat je hoeft te doen is NIET zomaar gehoorzamen.
Je hoeft niet te weten wat precies DE waarheid is, als je maar vanbinnen VOELT wat klopt en wat niet.
Zeg nee als je van binnen nee voelt.
Laat van je horen, wat anderen ook denken en zeggen.
Leer je kinderen hoe ze kunnen verbinden, vertrouwen en hun hart kunnen volgen.
Leer ze wat échte gezondheid en échte vrijheid betekent.
En dat die vrijheid, zo hard bevochten door hun (bet)overgrootouders, nog steeds niet vanzelfsprekend is.

Wat de toekomst is en hoe die eruit ziet bepaal JIJ.
JIJ bent verantwoordelijk voor wat je denkt, zegt en doet.
JIJ bent verantwoordelijk voor wat je je kinderen leert.
En als wij allemaal onze verantwoordelijkheid terugpakken, wordt de wereld heel snel zoveel lichter, mooier en niet te vergeten…gezonder.
Ik weet het wel, wat ik nu moet doen.
En als ik het soms even niet meer weet, dan kijk ik naar Lóa.
En in haar ogen en in haar lach zie ik weer wie we allemaal werkelijk zijn.
Dit is hoe we allemaal geboren zijn.
Vrij.
Onbevreesd.
Vol vertrouwen.
Dan her-inner ik weer.
Dan weet ik dat ik niets te vrezen heb.
Ik ga nog liever dood dan leven in angst.
En nu ik zelfs niet meer bang ben om dood te gaan, kan ik pas écht Leven.

En nogmaals, als jij dit niet zo voelt en (na gedegen onderzoek IN én BUITEN jezelf!) alsnog liever in doodsangst wil leven moet je dat lekker zelf weten. Maar mij of wie dan ook bevechten, bespotten, uitjouwen, censureren of letterlijk en figuurlijk veroordelen en doodwensen omdat we zeggen en doen waar jij bang voor bent, is waanzin.

Maar ach, misschien ben ik echt gestoord en een complotgekkie.
Want zo makkelijk, liefdevol en vredig kan het leven toch niet zijn?

Wat denk je ZELF?
Doe je eigen onderzoek. Trek je eigen conclusies.

Reclaim your inborn freedom!

Wil je deze blog delen? Heel graag. 

3 gedachtes op “Je kunt niet vrij eten en leven met een mondkapje op”

  1. Hoi. Ik had een vraag (geen oordeel, maar oprechte interesse). We weten dat Nederland weer dicht gaat als we ons niet aan de opgelegde regels houden. Hoe kijk jij daar tegen aan? Heb je niet liever dat we ons nu gehoorzamen en we er sneller vanaf zijn dan dat dit nog jaren gaat duren?

    1. Annika Sofiana

      Ha lieve Nathalie, jaa superfijn juist! Dit zijn de (superlogische en herkenbare!) vragen die je wilt stellen en open wilt onderzoeken! En ik snap hem helemaal, want ja, het klinkt ook zo logisch en zo stond ik er in het begin ook in. Maar na wat onderzoek (met name ook IN mezelf) voelt het voor mij niet meer zo logisch en is het juist volkomen logisch geworden om dus NIET meer te gehoorzamen… Ergens zou het SUPERfijn zijn als het zo zou zijn, dat we ons nu even aan de regels houden en dat het dan straks weg is. Maar ik kan dat niet meer geloven, hoe lastig die realisatie en conclusie ook is. Er is zóveel onduidelijkheid en er wordt zóveel gespeeld met cijfers en vooral met angst, en daaronder met onze vrijheid en gezondheid en onze basisrechten. Met name omdat er nu maatregelen blijven komen, zónder bewijs dat het werkt en sowieso zónder duidelijke reden als je de cijfers erop na slaat. En dat klopt niet. Want dan is het dus gehoorzamen aan willekeur. En wat is dan de volgende willekeurige, angstgebaseerde en onvrijwillige stap die ik verplicht moet zetten? Mijn intuïtie zegt me dat het niet klopt. Maar nogmaals, wat er wél precies waar is weet ik ook niet 100% zeker. Maar ik weet WEL 100% zeker dat de mensen die nu deze beslissingen voor ons nemen het ook niet weten en allerlei tegenstrijdige belangen volgen. En het allerzekerst weet ik dat IK bepaal wat ik denk, voel en doe en of ik in angst leef of in vertrouwen. En ik weiger om nog maar een seconde langer in angst te leven. Omdat ik heel zeker weet dat angst pas écht ongezond is. En bovendien: wat is onze kwaliteit van leven eigenlijk nog als we niet meer kunnen doen wat we graag willen, niet meer kunnen knuffelen, als we continu leven UIT verbinding met wie we werkelijk zijn en IN doodsangst, strijd en verdeling? Is dat niet veel ziekmakender dan welk virus dan ook? Ik weet zeker dat ons zelfhelende vermogen véél groter is dan we denken. Dát heb ik veel liever. Dat we allemaal her-inneren en verbinden met wie we werkelijk zijn en ons zelfhelende vermogen activeren. De (doods)angst doorzien en weer écht vrije en ultiem gezonde en liefdevolle keuzes kunnen maken. En als we dát allemaal doen, zijn we heel veel sneller óveral vanaf, van álle angst, alle pijn en al het donker. Daar vertrouw ik op, maar nogmaals blijf zelf onderzoeken, blijf vooral vanuit liefde vragen, blijf naar binnen keren en VOEL jouw eigen vrijheid en volg die op <3.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Koekjes!

Om jouw bezoek aan mijn website nóg makkelijk en persoonlijker te maken zetten we cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) in.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen