Het verhaal van mijn littekens

‘Was het een schreeuw om aandacht?’ vroegen ze.
‘Was het zielig gevonden willen worden?’
‘Was het omdat ik niet meer wilde leven?’

‘Nee, dat was het niet.’ antwoordde ik.

Ik sneed niet voor de aandacht. Sterker nog, ik deed het stiekem.
Ik sneed niet omdat ik wilde dat anderen me zielig vonden.
Ik schaamde me er juist voor.
Ik sneed niet omdat ik niet meer wilde leven.
Hoewel dat soms wel zo was.

Ik sneed, omdat het opluchtte.
Ik sneed, omdat ik dan even niets voelde.
Ik sneed, omdat ik niet anders kon.

Ik voelde me zo lelijk, was wanhopig en zo dood- en doodongelukkig.
Snijden gaf verlichting, luchtte op, gek genoeg werd ik er onwijs rustig van.
Het deed geen pijn. Het was juist pijnstillend.
Het was alsof de pijn die me was aangedaan, nu eindelijk zichtbaar werd.
Alsof ik met elke snee wilde bewijzen:
dit is wat al die anderen hebben gedaan, nu is het eindelijk zichtbaar.
Het was verslavend, omdat het me een bijzonder gevoel van kracht gaf.
Het was iets waar ik controle over had. Iets wat ik helemaal alleen deed.
Ik nam het heft letterlijk in eigen hand.
Zodat anderen me niet nog meer pijn konden doen.
Het gaf me macht, een gevoel dat ik lang niet meer had gevoeld.

En ik snapte niet waar iedereen zo paniekerig over deed.
Ik snapte niet waarom mensen nu ineens dramatisch gingen doen.
Alsof ik gek was.
Terwijl ik dacht: ik voel me al járen zo diepongelukkig.
Ik had vanbinnen al zoveel littekens.
Maar omdat je het nu aan de buitenkant kon zien vond iedereen er ineens iets van.
Er kwamen signaleringsplannen, ik moest mijn arm laten checken.
Nog meer diagnoses, nog meer medicatie.
Ik vond het hypocriet, dat er nu ineens wel aandacht was.
Ik vond het frustrerend, dat niemand snapte waarom.
Nu terugkijkend snap ik het wel.
Nu terugkijkend zie ik pas hoe eenzaam ik was.
Nu terugkijkend zie ik pas dat ik gevangen zat.
Ik had helemaal geen kracht, geen controle, geen macht.
Allesbehalve dat.

Pas toen ik dat ging inzien, kon ik stoppen.
Omdat ik wist dat daarin mijn échte kracht lag.
Ik besefte: ik heb wel degelijk de macht over mijn leven.
Ik kan wel degelijk kiezen om vrij te zijn.
Ik bepaal. Ik ben de baas.

Dus ik stopte.
Zonder te weten waartoe het zou leiden.
Zonder controle, zonder houvast.
Zonder bloed, maar met heel veel zweet en tranen.
Stap voor stap.
De drang voelen, en er niet aan toegeven.
De extreme pijn voelen en het er laten zijn.
Niet meer vluchten, verdoven, vernederen.
Verbinden, verbinden, verbinden.
En dit keer niet de wonden.
Verbinden met anderen.
Delen, helen.
Mijn verhaal vertellen.
Stap voor stap deelde ik.
Elke dag heelde ik.

Maar hoezeer ik ook heelde-
de herinnering aan de pijn is nooit ver weg.
Ik zie het elke dag.
Weerspiegeld in de lijnen op mijn arm.
Ze vertellen een verhaal.
Sommige dagen is het een verhaal van pijn, schaamte en wanhoop.
Van gekte, zwakte en paniek.
Dan wil ik me verstoppen.
Dan draag ik alleen maar lange mouwen.
Dan zie ik alleen de afwijzing in ieders blik.

Totdat ik weer inzie wat het échte verhaal is.
Wat de lijnen op mijn arm werkelijk vertellen.
Ja, ik ben getekend voor het leven.
Mijn pijn is zichtbaar voor iedereen.
Maar als je écht durft te kijken, dan zie je:
Het is geen verhaal van pijn, schaamte en wanhoop.
Het is vooral een verhaal van liefde, trots en hoop.

Want ik ben er nog.
Ik leef.
Ik ben vrij.
Ik hoef niet meer te vluchten.
Net als jij.
Je leeft.
Je bent vrij.
Je hoeft jezelf niet te verbergen.

Want of je nu snijdt of niet, zoveel mensen doen zichzelf pijn.
Zelfkritiek, perfectionisme, faalangst.
Jezelf afwijzen als je in de spiegel kijkt.
Niet eten, om maar niets aan te komen.
Doorgaan met werken, terwijl je lichaam opgeeft.
En ondanks alles altijd en overal doen of het goed gaat.
Nooit jezelf écht laten zien.
Geloof me, ook dit laat littekens achter.
Op je hart, op je ziel en ja, zelfs op je lijf.

Durf je te kijken-
naar je eigen littekens?
Durf je te stoppen-
met snijden in je eigenwaarde?
Durf je te zien, door alles heen-
dat je van jezelf mag houden,
dat je trots mag zijn dat je hier nu bent,
dat je hoopvol naar de toekomst mag kijken?

Laat je littekens je de weg wijzen.
De weg naar vrijheid.
Je hoeft ze niet te verbergen.
Onder de equivalenten van lange mouwen:
onder een masker van perfectie,
onder een perfect lichaam, glansrijke carrière of mooie kleren,
onder mooie woorden of dure bezittingen,
onder altijd nog harder werken en de beste zijn.

Ik wil een voorbeeld zijn.
En hoe moeilijk het soms ook is,
ik kan niet anders meer.
Ik móet mezelf laten zien.
Zodat jij dat ook kunt doen.
Laat jezelf zien.
Zoals je bent.
Hoeveel littekens je ook hebt.
Op je hart, je ziel je lijf.
Alle pijn die je is aangedaan, hoef je niet te herhalen.
Alle pijn die je jezelf aandoet, mag stoppen.
Al de zelfkritiek, al de zelfafwijzing.
Je mag ermee stoppen.

Je bent prachtig.
Je mag er zijn.
Je hebt maar één leven.
Laat je niet langer leiden door de pijn.
Kies voor vrijheid.
Kies voor liefdevolle verbinding.
Kies voor authenticiteit.

‘Heb je er geen spijt van?’ vragen ze.
‘Vind je het niet onwijs zonde?’
‘Wil je de littekens niet weg laten halen?’

‘Nee’, zeg ik nu vol overtuiging.
Ik heb geen spijt, want ik weet dat ik toen niet anders kon.
Ik vind het niet zonde, want ik ben zo dankbaar dat ik er uit ben gekomen.
Ik hoef mijn littekens niet weg te halen, ik koester ze juist.
Ze wijzen me de weg.
Ze herinneren me er elke dag aan hoe het was.
Aan hoe het nooit meer hoeft te zijn.

Zodat de pijn niet voor niets is geweest.

Cookie instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen


If you were looking for a sign,
this is it!

Ga mee op mini speurtocht en Ontvang gratis geheime aanwijzingen over het universum en de universele wetten. Volg de signs en laat je leiden!