DROMEN

Twaalf jaar geleden was ik zestien jaar.
Van de buitenkant leek ik een redelijk normale puber. Ik was thuis soms niet te genieten en was snel boos en geïrriteerd, maar ik deed het goed op school en had vriendinnen. Niemand zag hoe dramatisch slecht het écht ging. Op dat moment had ik dat zelf overigens ook niet echt door. Ik dacht namelijk dat het leven gewoon zo was. Dat het normaal was om je zo verschrikkelijk te voelen, dag in- dag uit. Ik was een kei in het verbergen van mijn werkelijke gevoel. Zelfs thuis zag niemand écht wat er in mij omging. Ze zagen wel de boosheid en het chagrijn, maar niet de onmenselijke pijn die daaronder zat.

Levenspijn. Het deed werkelijk pijn om te leven, alles deed pijn. Mijn hele bestaan voelde zinloos, ik had nergens zin in en ervoer geen enkel plezier. Ik kon vaak niet meer, en ging toch door, omdat ik me anders nog slechter over mezelf zou voelen. Als ik terugdenk aan die tijd, voel ik nog de benauwdheid. Alles aan het leven benauwde me. Relaties, prestaties, alles kostte zoveel energie en ik was voor mijn gevoel n.o.o.i.t. goed genoeg. Alles was zwart.

Indertijd schreef ik veel gedichten. Laatst vond ik er weer een aantal terug.
Ik kreeg er kippenvel van.
Kon ik maar teruggaan in de tijd en mijn jongere zelf een dikke knuffel te geven.
Kon ik maar zeggen dat het écht goed zou komen. Dat het beter zou gaan als ik mijn ware gevoelens zou delen met de mensen om me heen.
Kon ik het maar…

Wat ik wel kan, is nu de Annika van 12 jaar geleden een stem geven, om te laten zien hoe verborgen een depressie kan zijn en hoe iemand die depressief is lijdt.
En ook om antwoord te geven op al haar vragen van toen en te laten zien dat het écht kan: je beter gaan voelen, óók als alles nu zinloos voelt. Als alles wat je doet verkeerd lijkt te gaan. Als niemand je lijkt te begrijpen en je liever dood wil zijn.

Geloof jij in toeval? Ik geloofde mijn ogen niet toen ik de laatste strofe las….
Ik droomde van vrijheid, en wat ben ik nu aan het doen?
Juist… Een prachtige bevestiging van mijn overtuiging dat je diep van binnen allang weet wat goed voor je is en waar jouw leven om draait.

Ik droom nog altijd van vrijheid. Waar droom jij van? Laat het weten in een reactie!

 

Dromen
dromen van vroeger
beelden staan op mijn netvlies gebrand
nooit meer zal ik vrij zijn
gevangen in herinneringen

dromen van eenzaamheid
het gevoel dat niemand me helpt
zo alleen, en niemand die het ziet, die me bevrijdt
gevangen in tranen

dromen van angst
doodsbang ren ik door lege gangen
alsmaar rondjes, honderden uitwegen
gevangen in gedachten

ik wou dat ik kon dromen van liefde,
van warmte en tederheid
mensen die je helpen zoeken
naar de sleutel van vrijheid

zal ik ooit ontsnappen
aan mijn eigen gedachten
ik ben zo moe, sluit mijn ogen-
en ik droom van vrijheid