De illusie doorzien - Sofiana.nl

Ken je die optische illusie waarin je een oude en jonge vrouw kunt zien? Eerst zie je alleen maar de ene, totdat iemand zegt:
‘Kijk maar, dit is de neus van die ander, hier het haar’.
En dan ZIE je het opeens. En als je het dan één keer hebt gezien, kun je het niet meer NIET zien.
Dit is een prachtige metafoor voor het leven.
Voor de illusie die wij ons leven noemen dan.
Wat wij ervaren als ‘de werkelijkheid’ is namelijk één grote optische illusie.
Die begint zodra we onze ogen open doen na de geboorte (of eigenlijk zelfs daarvoor al).
Je kijkt om je heen als pasgeboren baby en denkt: ‘Hmm, is dit het nou?’
Tsja, wat moet je anders denken. Wat je ZIET is wat er is, toch?
Maar daar zit hem nu net de crux. Wat ZIE je eigenlijk écht? En wie heeft je dat geleerd?
Van jongs af aan leer je hoe je de werkelijkheid MOET zien, hoe de wereld werkt en je GELOOFT dat dit de waarheid is.
Iedereen om je heen gelooft dat namelijk ook en tsja…zij leven hier al een tijdje, dus ze zullen het wel weten. Toch?
Zo wordt jou geleerd hoe de wereld werkt door mensen die dit ook maar hebben geleerd van hun ouders en opvoeders IN de illusie.
En zo ren je diep slapend het leven door, als je niet oppast zonder ooit wakker te worden tot je weer dood gaat.

Hoe het hoort…

Van jongs af aan leren we van onze opvoeders ‘wat moet’, ‘hoe het hoort’ en ‘hoe de wereld werkt.
Het is een harde wereld, zo leren we. Een wereld die niet alleen maar leuk kan zijn.
Van jongs af aan worden we zonder dat we het doorhebben (!) opgesloten in een gevangenis van belemmerende conditioneringen.
Door onze ouders, school, televisie en niet te vergeten internet.
Je moet hard werken om succesvol te zijn.
Je moet GEZOND eten, anders word je dik, lelijk en ben je een waardeloze, minderwaardige zeekoe zonder discipline.
Als je niet goed kunt leren, ben je een loser.
Als je niet dun bent, heb je geen discipline.​
Je moet altijd je best doen om genoeg GELD te hebben, anders kom je in de problemen.
Je moet wel je BEST doen en DISCIPLINE tonen.
Wees vooral niet blij, vrij, uitgelaten en enthousiast, want ‘Ssssht, dat is niet gepast!’
Je mag niet eten waar je zin in hebt, want dat is niet gezond.
Je mag niet spelen als je daar zin in hebt, want ‘de juf is nu aan het praten’.
Je mag niet vragen om een nieuwe broek, ‘want het geld groeit ons niet op de rug’.
Je mag ook niet thuis blijven als je dat liever wilt, om de wereld te ontdekken en je talenten te ontplooien, want ‘je moet leren hoe de wereld in elkaar steekt.’ En ‘pappa en mamma moeten centjes verdienen om eten voor je te kopen.’
Op school leren we dat je alleen gewaardeerd wordt als je goed kunt luisteren, kennis (lees: conditionering) kunt reproduceren en stil kunt zitten.
Je mag niet eens naar de WC wanneer je dat wilt!!! En dát noemen wij vrijheid…
En ondertussen leer je van ‘de mensen die er verstand van hebben’ hoe de wereld in elkaar zit en ‘wat je allemaal moet weten’ om mee te kunnen draaien in de maatschappij. Hoe beter je de conditionering in je opneemt, hoe hoger de cijfers en de bejubeling.

Het is te ZOT voor woorden dat we ‘leren hoe de wereld in elkaar steekt’ van mensen die er geen idee van hebben hoe de wereld ECHT in elkaar steekt. En ik kan het weten, want ik ben cum laude ‘geprogrammeerd’ in hoe de wereld écht in elkaar zit in de illusionaire bubbel van het wetenschappelijke onderwijs en heb zelf voor de klas gestaan. Het heeft me jaren gekost om de illusie te doorzien en ik ben er nog lang niet.
Het is écht pure mishandeling en niemand die het doorheeft. Want ‘oh wat zijn we goed en vooruitstrevend bezig’ in onze ‘vrije’ samenleving.

De illusie van vrijheid maakt ons monddood

Het ergste is dat we het nog pikken ook.
Omdat we geloven dat we vrij zijn.
Want we zijn helemaal niet vrij (of althans, in wezen zijn we dat WEL, maar niet op de manier die ons geleerd wordt).
Natuurlijk is het verschrikkelijk om te wonen in een land waarin je überhaupt niet vrij bent en niet kunt doen en zeggen wat je wilt.
Natuurlijk is het erg dat er miljoenen mensen honger lijden op de wereld. Dat er miljoenen vrouwen in gevangenschap leven.
Maar zij weten tenminste hoe oneerlijk het is. Zij (en anderen vóór hun) vechten tegen hun gevangenschap.
Maar in onze samenleving, waarin we ‘oh zo vrij zijn’ vecht niemand meer tegen de status quo.
Omdat we geloven dat we vrij zijn. Het is de ILLUSIE van vrijheid die ons juist gevangenhoudt.
De illusie van vrijheid is de ergste van allemaal.

Als je opgroeit in de maatschappij van vandaag, groei je op in een gevangenis.
Vanaf je geboorte vormen de tralies zich met elke belemmerende conditionering die je ouders je leren.
En voor je het weet zit je met handen en voeten gekneveld en zonder morren zit je dagelijks aan het water en droog brood (oh nee, brood mag ook al niet meer. Twee quinoakorrels en een stronk bleekselderij dan.), want ‘Mmm, wat is dat toch lekker gezond en lekker weinig calorieën’.
‘Mmm, wat ben ik toch VRIJ en wat geniet ik toch van het leven’. Yeah right.

Buiten die tralies staan ondertussen buffetten VOL met heerlijke lekkernijen waar je onbeperkt van kunt snoepen zonder gevolgen, schatkisten VOL klinkende knaken waar je niets voor hoeft te doen, er zijn disco’s en softijsjes met spikkels en dansende mensen die zingen en BLIJ zijn en vanuit hun ultieme Creatiekracht moeiteloos manifesteren wat ze maar willen. Omdat ze hebben geleerd wat ECHTE vrijheid is.
Omdat ze de ILLUSIE doorzagen.

Maar jij, jij ziet het niet eens meer!
Hoe hard de mensen buiten de gevangenis ook zwaaien en dansen en hoeveel spikkels ze door de tralies naar binnen gooien, jij ZIET het niet eens.
Sterker nog, je ziet de TRALIES niet eens. Je ziet niet eens dat je vast bent gebonden aan handen en voeten.
Omdat het ‘normaal’ is. Omdat je nooit verder gaat dan een héél klein centimetertje van veiligheid om je heen.
Honderdduizenden rondjes loop je over telkens weer dezelfde vicieuze cirkels van angst, tekort, schaamte en schuld.
En dat noemen we ‘ de cirkel van het leven’.
Je hebt het idee dat je vooruit gaat, maar in werkelijkheid loop je rondjes.
Rondjes op een héél klein stukje van die gevangeniscel, waardoor je de muren niet eens ziet.
Je hebt niet DOOR dat je in een gevangeniscel zit. Want ‘dit is nou eenmaal het leven. Deal with it.’
HOE WEET JE DAT?
‘Dat heb ik geleerd van pappa en mamma’. ‘Dat zei de juf.’
‘Dit mag niet.’ ‘Jij kunt dit niet.’ ‘Gedraag je nou eens.’ ‘Pappa & mamma moeten keihard werken om jullie eten te betalen’. ‘Zit nou toch eens stil!’
Of: ‘Dit is iets voor de GROTE mensen’…
Nou, die zogenaamd oh zo GROTE mensen houden je alleen maar klein, omdat de herinnering aan de ultieme vrijheid die in kinderen nog zo levend is, hen bang maakt. Daarom vertellen ze je sprookjes die BANG maken, sprookjes die je in het GAREEL willen houden, sprookjes die jouw ANGST voeden zodat je ver weg blijft van de vrijheid, van jouw oneindigheid en de oneindige Creatiekracht die je in je hebt.
Daarom willen ze dat je STIL blijft zitten, omdat je anders misschien wel zomaar de gevangeniscel uitrent, jouw verbeeldingskracht in.
Niets ten overigens nadele van de onbewuste ouders & leerkrachten. Zij weten niet beter, want ze zijn in dezelfde gevangenis opgegroeid.

En ze leefden nog lang en ongelukkig.

Ongelukkig ja. Want hoe kán het dat in ons ‘oh zo vrije landje’ maar liefst 4 op de 10 Nederlanders één of andere ‘psychische stoornis’ heeft?
Moet je nagaan hoeveel Nederlanders ‘niet echt gelukkig’ zijn. Ik schat zo’n 99.99%.
En hoe kán het dat die psychische stoornissen vele malen meer voorkomen onder de jongere generaties dan de oudere generatie (bron: Trimbos)?
Oorzaak-gevolg, anyone?
Zelfs als je NIET in ogenschouw neemt dat de hele ‘werkelijkheid’ zoals wij die kennen een illusie is, ZIE je toch dat hier iets gigantisch mis gaat?
Oudere mensen hebben minder ‘psychische last’ en dat heeft niets te maken met hun levenservaring, maar ALLES met de tijd waarin we leven.
Zij zijn gewoonweg vele male minder jaren geconditioneerd op de gigantische schaal waarop dat nu gebeurt.
Zij hebben nog een relatief onschuldige jeugd gehad, zónder Facebook en 24/7 bereikbaarheid.
Oftewel: zij zijn vele malen MINDER geconditioneerd door internet en technologie en een schoolsysteem waar met elke iPad en CITO-toets die de klas binnenkomt, de herinnering aan de werkelijke Bron van het bestaan verder verdwijnt uit de harten & zielen van onwetende en onschuldige kinderen.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de gevangenis van het leven NA school.
‘Jeeeej, eindelijk VRIJ. Een ‘grote-mensen-leven’, JIEHOE, ik kan nu doen en laten wat ik WIL!’
Maar na een marteling van járen waarin we letterlijk gebrainwashed zijn om ‘iets van ons leven te maken’ en ‘succesvol’ te zijn in de ogen van de maatschappij, WETEN we helemaal niet meer wat we willen. Bovendien hebben we een studieschuld opgebouwd waar we ons leven lang onder gebukt gaan. Dus WERKEN zullen we. De gevangenis 2.0. En de bewakers maar gniffelen in hun vuistje, want we blijven er vrijwillig in.
Want er is NIEMAND die ons vraagt wat we eigenlijk écht willen.
Overal waar je kijkt (beter gezegd: waar jij ZIET) gaat iedereen door. En vanuit onze geconditioneerde breinen bevestigen we CONTINU die andere geconditioneerde breinen. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, van de koffiemachine tot de vergaderkamer, van de directrice tot de schoonmaker houden we onszelf en elkaar gevangen.
‘Wow, wat goed dat je zoveel bent afgevallen!’ 
‘Echt fantastisch die promotie, wat ben je lekker bézig!’
‘Ik vind het super knap hoe je alles combineert: zo veel werken, je gezin draaiende houden en dan ook nog zo eruit zien, wow!’

Tot je leven voorbij gevlogen is…

Maar dan, héél soms ’s nachts…als niemand ons hoort, als we ons voor een paar luttele uren éventjes hebben losgerukt van de continue stroom aan conditionering vanuit de ‘cloud’, liggen we wakker.
Worden onze wangen nat.
Vragen we ons af hoe we morgen in f*cking vredesnaam wéér zo’n dag kunnen overleven.
En herinneren we ons misschien zelfs een sprankje van toen.
Van hoe het was in de échte cloud. Hoe vrij. Hoe zorgeloos. Hoe krachtig.
Hoe oneindig. Hoe bewust.
Maar de volgende dag lijken die vragen alweer helemaal niet zo relevant.
Want er moet weer gewerkt, geliked, getweet, gerend en gevlogen worden.
Net zo lang tot ons leven voorbij gevlogen is. 

Dit is de werkelijkheid waarin wij leven.
Maar dat HOEFT niet zo te zijn.
Gelukkig worden er steeds meer mensen ‘wakker’.
Steeds meer mensen doorzien de illusie.
En als je het eenmaal ZIET, kun je het niet meer NIET zien, net als bij die optische illusie van de oude en jonge vrouw.
Ineens zie je de muren van de gevangenis.
Ineens zie je de ketenen.
En ineens zie je door de tralies heen al dat LEKKERS, al die ONEINDIGE mogelijkheden en al die overvloed.
En als je op zoek gaat naar de sleutel om hieruit te komen (want je kunt niet wachten, HOE cool is dit?!) voel je iets in je hand.
Je opent je hand en ziet de sleutel glinsterend liggen.
Al die jaren had JIJ de sleutel al in handen. Niemand anders.
De bewakers die eerst nog gniffelden om je onwetendheid, verzekerd dat je zou blijven zitten waar je zat, zien jou ineens ZO de vrijheid in stappen.
En ze kunnen er niets tegen doen.
Want jij bent vrijer, krachtiger en vastberadener dan ooit.
Je hebt her-innerd. Je bent wakker.
Je weet weer wat échte vrijheid betekent en dat je daar NIETS voor hoeft te doen.
Je weet weer dat jij (en wij allemaal) oneindig bewustzijn ZIJN met een Creatiekracht die ongekend is en die alle ‘wetenschappelijke’ theorieën over hoe de werkelijkheid werkt en hoe onmachtig wij zijn teniet doet.
En bovendien zitten zij net zo gevangen. 
Nu gniffel JIJ in je vuistje. Gnagna.
Nu SCHATERLACH jij door het leven. En wie weet lach je zo een ander ook wel wakker uit zijn slaap.

Hoe kon ik zo blind zijn?

Want als je eenmaal ontwaakt, vraag je je af:
‘Hoe kon ik al die jaren ZO blind zijn?’ En je vraagt je af waarom niet iedereen dit ziet.
En laat dat nou precies de bedoeling zijn.
Want omdat jij het ziet, en ik, en steeds meer mensen, kunnen wij anderen de illusie laten zien.
Niet vanuit strijd, niet vanuit een ‘beter weten’, niet door anderen te overtuigen.
Haha, ga een ander maar eens overtuigen van de multidimensionele werkelijkheid. Wish you luck…Had jij mij geloofd, een paar jaar geleden?
Had jij deze blog serieus genomen, een paar jaar geleden? Precies. Dat werkt dus niet.

Je helpt de wereld niet door te preken, maar door te SPREKEN.
Spreek vanuit vrijheid, laat je STEM horen. Gebruik jouw vrijheid van meningsuiting voor een ANDER geluid.
Niet OVERtuigen, maar GETUIGEN.
Maak anderen nieuwsgierig door de vrijheid te LEVEN. Door te laten zien hoe het OOK kan.
Ga niet meer akkoord met de illusie, de status quo en het gevangenisleven (laat staan het gevangenis ETEN!).
Bak de ene ‘manifestaart’ na de andere waardoor de geur van VRIJHEID door hun tralies naar binnen sijptelt.
Wijs een ander ‘de neus’ van de optische illusie aan door het VOOR te leven.
Dans, zing en LACH om de illusie en laat speels zien welk beeld er WERKELIJK verstopt zit.

En ga vooral ZELF ontdekken hoe de werkelijkheid écht in elkaar zit.
Proof them wrong.
Ervaar dat JIJ de touwtjes in handen hebt.
Ervaar dat je écht moeiteloos kunt manifesteren wat je wilt.
Stap weer IN jouw oneindige creatiekracht en laat je niet langer kleinhouden door angst.
Wees vrij. Eet vrij. LEEF vrij.
En geef de échte, oneindige vrije, ongeconditioneerde en vooral ONEINDIG LIEFDEVOLLE vrijheid dóór.
Dát is hoe we de wereld veranderen.
Hapje voor hapje, stapje voor stapje.

Hapje vrijheid, anyone?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Koekjes!

Om jouw bezoek aan mijn website nóg makkelijk en persoonlijker te maken zetten we cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) in.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen