Mijn verhaal

Het is een maandagochtend, een paar jaar geleden. Zoals altijd ben ik druk-druk-druk aan het werk. Ik heb net mijn master orthopedagogiek cum laude afgerond, werk als projectleider en doe nog een tweede studie. Ik ben superslank en krijg daar veel complimenten over. Ik eet nooit een koekje of een patatje en sla traktaties af; mensen in mijn omgeving denken dat dit komt door mijn prikkelbare darmsyndroom. PERFECT PLAATJE, SUCCESVERHAAL, NIETS TE KLAGEN...TOCH?! Ja. Dat dacht ik dus ook, of tenminste: dat maakte ik mezelf ook iedere dag wijs. Wat niemand zag was het échte verhaal:

Ik ben cum laude afgestudeerd voor het VWO, mijn bachelor én master, omdat ik iedere dag van 8 uur 's ochtends tot 11 uur 's avonds aan het leren was. Ik leerde boeken van meer dan 1000 pagina's volledig uit mijn hoofd. En nog voelde het als falen als ik een 8 haalde. Ik werk en studeer nu nog steeds bijna alleen maar. Als ik even van mijzelf mag rusten, móet ik van mezelf de krant lezen, want ik mag niet achterblijven en moet mee kunnen praten over alles. Ik werk drie dagen, studeer en loop drie dagen stage en die zevende dag...móet ik van mezelf hardlopen, om daarna nog meer te studeren. Ik heb minstens drie dagen per week zware migraine, maar ik ga gewoon door.

Oja, en ik eet alleen maar afgepaste hoeveelheden en alleen maar gezonde dingen. In mijn hoofd ben ik bijna alleen maar bezig met eten: wat heb ik gegeten, wanneer mag ik weer eten en wat ga ik morgen eten? Ik val steeds meer af. En daardoor voel ik me sterk: dít kan ik! Ik ben absoluut niet gelukkig in mijn relatie, maar ik ga gewoon door. Ik heb toch andere dingen om over te denken: eten, eten, eten, studeren, werken, eten, eten en eten. Ik heb geen andere keuze, de angst is te groot.

De eet-/werk-/controle verslaving heeft mij volledig in z'n greep.
Ik ben 26 jaar oud en bijna 24 uur per dag, zeven dagen per week con-ti-nu in paniek.
Ik heb hartkloppingen, slaap bijna niet en mijn hele lichaam doet zeer.
Ik raak burn-out, kom thuis te zitten en ga in therapie.

Een nieuwe baan, een nieuwe burn-out
Het is een maandagochtend, een jaar later. Ik heb therapie gehad, ben uitgerust en begin vol goede moed aan een nieuwe baan. Acht maanden later zat ik ziek thuis. Het oordeel van de arts: wederom een burn-out. Terugkijkend waren signalen er natuurlijk al een tijdje, maar ik dacht: deze keer lukt het wél! Ik wilde bewijzen dat ik écht wel beter was, dat ik niet zo'n loser was die helemaal niets meer kon. Totdat mijn lichaam wederom opgaf: ik kón de schijn niet meer ophouden, ik kon alleen nog maar huilen, en slapen.
En huilen, en slapen.

Ik dacht eventjes dat het me écht nooit zou lukken, het leven.
Dat ik echt dommer, luier en minderwaardig was dan 'de rest.'
Maar er was iets anders deze keer. Ik was anders deze keer.
Ik geloofde die stomme gedachten helemaal niet meer!
En dat zorgde ervoor dat er geen paniek was: ik bleef 'gewoon' vrij eten, was niet depressief of wanhopig.
Sterker nog: ik dacht zelfs tussen de huilbuien, hoofdpijn en lamlendigheid door aan de toekomst. Mijn toekomst, die ik voor het eerst in mijn leven zélf in handen had. Terwijl ik dacht dat ik mijn leven op orde had met mijn nieuwe baan, was het eigenlijk de tweede burn-out die pas echt liet zien wat ik moest gaan doen. Het zorgde voor het ultieme besef: ik zal nooit meer meegaan in de ratrace van werken, carrière maken en maar dóórgaan.

Omdat ik inmiddels weet dat het niet hoeft.

Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen, omdat ik weet dat ik al genoeg ben, gewoon zoals ik ben. En juist dát wil ik delen.
Je wordt niet gelukkig van alsmaar meer, beter, slimmer, dunner worden.
Je wordt pas gelukkig als je je realiseert dat het leven daar niet om draait.

Kleine stapjes naar geluk
Hoe kan het dat ik mezelf eerst uithongerde, nooit grenzen stelde en roofbouw op mijn lijf pleegde, terwijl ik nu zoveel van mezelf houd dat ik dat met iedereen wil én durf te delen?
Het begon met steeds een heel klein stapje zetten op de weg van mijn hart.
Diep van binnen weet je namelijk écht wel wat goed voor je is. Wat je wilt.
Het enige wat je hoeft te doen, is weer te leren luisteren naar die stem van binnen. Bijvoorbeeld door boeken te lezen, inspirerende filmpjes te kijken, of je door iemand te laten coachen.

In mijn geval las ik het boek over vrij eten van Monique Rosier en dacht maar één ding: DIT is alsof ik het zelf heb geschreven! Eindelijk is er iemand die precies op papier zet wat ik diep van binnen voel en weet. Ik zette mijn angst aan de kant, volgde mijn hart en boekte een sessie bij haar. Het was het laatste duwtje wat ik nodig had om vrij te gaan eten én Monique nodigde me uit om mee te doen met de opleiding tot Vrij Eten Coach, die ik in februari 2018 heb afgerond.

Ik wil jou helpen!
Het is nu begin 2019.
Een jaar waarin ik jullie mee zal nemen op mijn zoektocht naar wijsheid. Het jaar waarin ik zal leven van en voor mijn missie:


In 2025 eet, voelt en leeft heel Nederland vrij!

 

Ik wil voorkomen dat veel meer mensen (mensen zoals JIJ!) door dezelfde hel moeten gaan als ik. Dat is onnodig en bovendien heel erg zonde!
Al die tijd, energie en kracht die een (eet)verslaving en/ of burn-out kost, blijven over als je heelt. Bedenk eens wat je met al die tijd kunt doen!
Oneindig veel mogelijkheden om de wereld mooier, en daarmee jezelf én anderen gelukkiger te maken. Stel je eens voor...

Als ik het kan, kun jij het zeker ook. Vrij zijn, en leven zoals je werkelijk bent. Klinkt zweverig, is pure noodzaak. Klinkt makkelijk, is rete-moeilijk.
Als je ervoor gaat, zul je genadeloze beslissingen moeten nemen.
Afscheid nemen van een leven dat vertrouwd, maar niet écht van jou was doet pijn. Maar een leven verwelkomen dat nieuw en écht van jou is betekent gelukkig 'zijn'.

Durf jij het aan?

Waarschijnlijk wel, anders las je dit nu niet. Je bent dapper, je mag er zijn.
Je hebt de eerste stap gezet. Wat wordt de volgende?
Ik help je graag om te ontdekken welke weg jij voor jezelf mag kiezen.
Houd de site en mijn social media pagina's in de gaten voor de nieuwste ontwikkelingen!

Heel veel liefs & koester jezelf,

Annika Sofiana